Vanaf groep 5 op de basisschool tot ongeveer 3 havo op de middelbare school gebeurde dit. Omdat ik dik was. Omdat ik scheve tanden had. Omdat ik van andere muziek hield. Omdat ik niet helemaal paste in de groep. Omdat ik anders was dan de mensen om mij heen.
En dat heeft iets met mij gedaan.
School was niet alleen een plek om te leren. Het werd ook een plek waar ik alert was. Wie kijkt er? Wie lacht er? Gaat het over mij? Moet ik iets terugzeggen? Of juist doen alsof het me niets doet?
Ik heb mij eenzaam gevoeld. Verdrietig ook. Soms boos. Maar vooral vaak alleen. Niet altijd zichtbaar voor anderen, maar vanbinnen wel.
En ergens ben ik mij gaan aanpassen. Ik leerde lachen voordat een ander dat deed. Ik leerde sterk doen. Ik leerde doorgaan. Ik leerde vooral niet te veel te laten merken. Want als ik liet zien dat iets mij raakte, dan kon iemand daar weer iets mee.
Dus bouwde ik iets. Een schild. Een houding. Een manier van doen.Bij mij werd dat later ook energie. Humor. Drive. Zelfstandig zijn. Gewoon doorgaan.
En dat heeft mij veel gebracht, maar het heeft ook veel gekost.
Want wat ik vroeger nodig had om overeind te blijven, nam ik later soms mee naar plekken waar dat niet meer nodig was. Naar werk. Relaties. Vriendschappen. Feedback. Een simpele opmerking kan dan ineens ergens oud binnenkomen.
Daar wil ik vaker over schrijven.
Niet omdat ik zielig gevonden wil worden. Niet omdat ik alles perfect verwerkt heb. Was het maar zo overzichtelijk. Gewoon af en toe een klein stukje. Geen groot stappenplan. Geen vijf tips. Geen perfect herstelverhaal.
Gewoon eerlijk.
Ik ben gepest.
Ik heb mij eenzaam gevoeld.
Ik ben verdrietig geweest.
Dat heeft invloed gehad. En nog steeds.
Dat hoort bij mijn verhaal. Wie weet herken je er iets in. Op een andere manier, op dezelfde manier, of helemaal niet.
En misschien schrijf ik daar binnenkort weer een stukje over.
0 reacties