Deze foto is van toen ik een jaar of 19 was.
Tijdens een brandweerdienst in Edam, samen met mijn vader in de wagen.
De brandweer was meer dan actie en sirenes.
Het ging over verantwoordelijkheid, vertrouwen, en er zijn als het ertoe doet.
Je leunt op elkaar. Je blijft kalm onder druk.
Wat ik toen nog niet wist, is hoe sterk die lessen me later zouden vormen.
Vandaag sta ik niet meer op daken met een helm op,
maar zit ik tegenover mannen in coaching.
Mannen die vastlopen. Die zoeken. Die willen groeien.
En eigenlijk is de kern hetzelfde gebleven:
🔥 Waar is de brand?
🔥 Wat moet eerst?
🔥 Wie ben jij als het spannend wordt?
De band met mijn vader blijft door onze gezamenlijke ervaringen een bijzondere.
Coaching voelt voor mij als een andere vorm van uitrukken.
Niet om vuur te blussen, maar om helderheid te brengen.
Niet met water, maar met aandacht, confrontatie en richting.
Twee werelden.
Brandweer en coaching.
Verleden en heden.
En uiteindelijk gaat het in allebei om hetzelfde:
naast iemand staan wanneer het erop aankomt. 💪🔥
0 reacties