Net terug van mijn derde dienst als SPV i.o. bij de crisisdienst van GGZ Drenthe.
En terwijl ik dit schrijf, besef ik: er volgen er nog zeven. En daar heb ik oprecht veel zin in.
Crisis brengt mensen terug tot de essentie. Woorden schieten soms tekort, verhalen zijn onsamenhangend of overladen, emoties rauw en ongefilterd. Juist daar wordt iets zichtbaar wat geen protocol kan afdwingen: de kunst van luisteren. Niet luisteren om te antwoorden, maar luisteren om te begrijpen. Luisteren met aandacht voor wat gezegd wordt en voor wat niet gezegd kan worden.
In dat luisteren schuilt medemenselijkheid. Aanwezig blijven wanneer het spannend wordt. Verdragen dat je het niet direct oplost. De crisis niet overnemen, maar ernaast staan. Dat is voor mij de kracht van het SPV-vak: bewegen in het spanningsveld tussen veiligheid en autonomie, tussen handelen en laten, tussen mens en systeem.
Elke dienst voelt als een leerplek. Ik leer mezelf beter kennen, leer scherper afstemmen, leer vertrouwen op het contact als fundament. Het werk is intens, soms confronterend, maar ook onverwacht mooi. Omdat zelfs in de diepste crisis gezien en gehoord worden al beweging kan brengen.
Zeven diensten te gaan. Zeven kansen om verder te leren, te luisteren en nabij te zijn.
Dankbaar dat ik dit vak mag leren.
0 reacties