Verjaardagsblog
39
Een persoonlijk moment om stil te staan bij wie ik ben, waar ik vandaan kom en waar ik nog naartoe wil.
Vandaag ben ik 39 jaar geworden.
Negenendertig.
Dat is zo’n leeftijd die eigenlijk net nergens echt bij hoort. Je bent niet meer “begin dertig”, maar ook nog niet 40. Je staat een beetje in de deuropening. Jas aan. Sleutels in de hand. Nog één jaar voordat iemand op een verjaardag zegt: “Nou, volgend jaar de grote.”
Alsof je dan ineens een andere software-update krijgt.
Ik vind 39 eigenlijk wel een mooie leeftijd. Niet spectaculair. Niet rond. Niet per se geschikt voor gouden cijferballonnen, maar wel een mooi moment om even stil te staan.
Bij wie ik ben, waar ik vandaan kom en waar ik nog naartoe wil.
Ik ben nog steeds gewoon Peter. Ik kan nog steeds te snel reageren. Ik kan nog steeds te veel willen. Ik kan nog steeds denken dat ik iets “even” ga doen en dan drie uur later ontdekken dat “even” vooral een optimistische inschatting was.
Sommige dingen veranderen niet zo snel, maar er is wel iets veranderd.
Ik ben mezelf beter gaan begrijpen.
En dat klinkt misschien wat groot, maar voor mij is dat één van de meest waardevolle dingen van ouder worden. Niet dat je ineens alles op orde hebt. Niet dat je altijd rustig blijft. Niet dat je overal wijs en mild op reageert, alsof je de hele dag in slow motion door het leven wandelt.
Was het maar zo overzichtelijk.
Het zit voor mij veel meer in sneller herkennen wat er gebeurt.
Ah, daar is dat patroon weer.
Dit raakt mij harder dan het moment vraagt.
Misschien hoef ik dit niet alleen op te lossen.
Dat soort inzichten zijn niet altijd leuk. Wel nuttig.
De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met persoonlijke ontwikkeling. Niet omdat ik mezelf wilde veranderen in een compleet nieuwe versie, maar omdat ik niet steeds op dezelfde manier wilde blijven reageren, denken en leven.
Ik wilde begrijpen waarom ik deed wat ik deed. Waarom sommige dingen mij zo konden raken. Waarom ik soms hard werd wanneer ik eigenlijk geraakt was.
En ergens onderweg ontdekte ik dat persoonlijke ontwikkeling niet betekent dat je jezelf moet gladstrijken tot een perfecte, rustige variant van jezelf.
Gelukkig maar.
Ik heb ook helemaal geen zin om iemand te worden die altijd in balans is, altijd de juiste woorden vindt en bij elke tegenslag glimlachend zegt: “Interessant, wat leert dit mij?”
Ook waardevol.
Voor mij gaat groei steeds meer over eerlijk leren kijken. Naar wat sterk is. Naar wat kwetsbaar is. Naar wat ooit bescherming was. En naar wat nu soms in de weg zit.
Als ik kijk naar mijn leven nu, dan zie ik verschillende rollen waarin ik mezelf steeds weer tegenkom.
Ik ben vader.
Misschien wel de rol waarin geen enkele theorie overeind blijft zonder praktijktoets. Kinderen prikken moeiteloos door je mooie inzichten heen. Je kunt nog zoveel weten over gedrag, communicatie en regulatie, maar thuis wordt persoonlijke ontwikkeling gewoon geoefend tussen brood smeren, haasten, influencervideo’s en “papa, kijk even”.
Ik ben partner.
Ook daarin leer ik. Over nabijheid. Over luisteren. Over niet meteen invullen. Over blijven wanneer het schuurt.
Ik ben SPV.
Een vak waarin ik elke dag zie hoe complex mensen zijn. Hoe gedrag bijna altijd ergens vandaan komt. En hoe belangrijk het is om niet alleen naar klachten te kijken, maar naar verhalen, context, patronen en hoop.
En ik ben coach.
Iemand die mannen wil helpen om eerlijker naar zichzelf te leren kijken. Niet zweverig. Niet mooier maken dan het is. Maar ook niet harder dan nodig. Mannen die veel dragen. Die doorgaan. Die sterk lijken, maar ergens voelen dat er iets knelt.
Dat raakt mij, omdat ik daar zelf iets van ken.
Ik weet hoe makkelijk het is om door te gaan op karakter. Op wilskracht. Op humor. Op een grote bek. Op “komt wel goed”. En ik weet ook dat daaronder soms iets ligt wat aandacht nodig heeft.
Als ik vooruitkijk naar mijn 39e levensjaar, dan wil ik vooral verder bouwen.
Meer schrijven. Meer coachen. Meer spreken. Meer mijn eigen verhaal durven gebruiken, zonder dat het alleen over mij gaat.
Mijn verhaal als ingang.
Niet als eindpunt.
En vader, partner, professional en ondernemer zijn zonder overal tegelijk de beste versie van mezelf te willen spelen.
Want eerlijk: dat is vermoeiend.
En waarschijnlijk ook niet haalbaar.
Misschien is dat wel wat 39 voor mij betekent.
Ik mag blijven groeien.
Blijven bouwen.
Blijven leren.
En blijven lachen om mezelf, want als je dat niet doet wordt persoonlijke ontwikkeling wel een heel ernstig project.
Dus ja.
Geen kroonjaar. Geen eindpunt. Geen grote transformatie met violen op de achtergrond.
Gewoon een mooi moment om even stil te staan.
Bij wie ik was.
Wie ik ben.
En wie ik langzaam aan het worden ben.
Niet perfect.
Wel bewust.
En als het even kan: met een beetje humor.